De eerste stappen op het Pieterpad

Het idee om het Pieterpad te gaan lopen zat al een tijdje ergens in mijn achterhoofd. Zo’n klassieker, dwars door Nederland, van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg — of andersom. Maar zoals dat gaat met dit soort plannen: het bleef lange tijd bij een idee. Te groot, te ver weg, iets voor “ooit”.

Totdat ik besloot het anders aan te pakken.

Niet in één keer. Niet in een strak schema. En ook niet per se in de officiële volgorde.

Gewoon: beginnen. Dicht bij huis.

Een eigen manier

In plaats van braaf in Pieterburen te starten, begon ik op de Sint-Pietersberg. Met de laatste etappe. Of eigenlijk: toch de eerste, afhankelijk van hoe je het bekijkt.

Ik loop het Pieterpad niet als één lange tocht, maar in losse stukken. Wanneer het uitkomt. Soms alleen, soms samen. Soms van zuid naar noord, soms andersom. Het pad ligt er toch wel — het wachten is alleen nog op mijn stappen.

Om het toch een beetje houvast te geven, heb ik voor mezelf een soort ‘vinkkaart’ gemaakt. Geen strak schema, maar een overzicht waarop ik mijn gelopen stukken kan afstrepen. Niet om snelheid te maken, maar juist om het proces zichtbaar te houden. Elke kilometer telt, ook als die niet netjes in de volgorde past.

Kaart

Etappe 26 – beginnen bij het einde

De eerste wandeling voerde me van de Sint-Pietersberg naar Maastricht. Een korte kennismaking, maar meteen een goede: zon, frisse voorjaarslucht en dat typische Zuid-Limburgse landschap dat nooit helemaal vlak wil zijn.

Een dag later maakte ik etappe 26 compleet, van Maastricht naar Strabeek. Dit keer samen met mijn zus. Dat gaf de wandeling meteen een andere dynamiek: samen kijken, samen pauzeren, samen genieten van alles wat je onderweg tegenkomt — van weilanden en beekjes tot kleine, onverwachte details langs het pad.

De officiële start/finish bij die ogenschijnlijk gewone rotonde voelde ineens minder banaal. Het is toch bijzonder hoe zo’n plek betekenis krijgt zodra je weet waar je mee bezig bent.

Tegen de stroom in

Het derde deel — van Strabeek naar Spaubeek — liep ik weer alleen. En opnieuw tegen de “officiële” richting in.

In het Ravensbos was het stil. Geen tegenliggers, geen andere wandelaars, alleen het geluid van water en vogels. Pas later op de route kwam ik af en toe mensen tegen, waaronder een paar herkenbare Pieterpadwandelaars — zij wél netjes van noord naar zuid.

Het heeft iets grappigs, dat tegen de stroom in lopen. Alsof je een bekend verhaal achterstevoren leest. Maar tegelijk maakt het het ook juist eigen.

Ritme vinden

Na deze eerste anderhalve etappe merk ik dat ik mijn ritme nog aan het vinden ben. Afstanden van rond de 10 à 12 kilometer voelen goed: lang genoeg om echt onderweg te zijn, maar kort genoeg om ontspannen te blijven lopen.

Etappes van 20 kilometer of meer? Die komen misschien later. Voor nu is het vooral belangrijk dat het leuk blijft.

En dat lukt.

Even pauze… en dan weer verder

Voor nu neem ik even een korte pauze. Niet omdat het niet bevalt — integendeel — maar omdat het gewone leven ook gewoon doorgaat. Werk, agenda’s, verplichtingen… ze wandelen niet vanzelf mee.

Maar met Hemelvaart staat het volgende stuk al voorzichtig in de planning: de rest van etappe 25.

Vooruitkijken

Oorspronkelijk speelde ik met het idee om deze zomer in Pieterburen te beginnen en een aantal etappes achter elkaar te lopen. Maar inmiddels denk ik dat het anders wordt.

Waarschijnlijk start ik ergens in het midden — bijvoorbeeld rond Hellendoorn — en werk ik van daaruit naar het zuiden. Het mooie van deze aanpak is dat het niets uitmaakt waar je begint.

Al blijft er één gedachte hangen: uiteindelijk wil ik wel in Pieterburen eindigen.

Niet omdat het moet.Maar omdat het mooi is om ergens naartoe te werken.

Stap voor stap

Het Pieterpad is lang. 500 kilometer is niet iets wat je “even doet”.

Maar na deze eerste stappen voelt het ineens een stuk minder groot. Het is geen eindeloze tocht meer, maar een verzameling losse dagen. Wandeling na wandeling. Etappe na etappe.

Of misschien nog eenvoudiger: Gewoon de volgende stap.