Het idee om het Pieterpad te gaan lopen zat al een tijdje ergens in mijn achterhoofd. Zo’n klassieker, dwars door Nederland, van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg — of andersom. Maar zoals dat gaat met dit soort plannen: het bleef lange tijd bij een idee. Te groot, te ver weg, iets voor “ooit”. Totdat ik besloot het anders aan te pakken. Niet in één keer. Niet in een strak schema. En ook niet per se in de officiële volgorde. Gewoon: beginnen. Dicht bij huis. Een eigen mani

Late August, on my way to Veneto, I stopped for a single night in Riomaggiore — one of those Cinque Terre villages that seem to hang between sea and sky. It was raining when I arrived. The streets were slick, the colours subdued, the air filled with the smell of salt and stone. And yet, everywhere, there was red. The façade of a house overlooking the harbour, the lifebuoys along the rail, the shoes of a passer-by hurrying through the drizzle — all small fragments of warmth br

Today I took a short walk, like I do almost every day, around the pond near my home—familiar ground that never ceases to surprise me....